Hayata Dair

Bir  yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde,

yüreğin susup,mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını;

dağlara dönmeli yüzünü insan..

yeni patikalar yeni yollar seçmeli yüreğini ferahlatacak..

yeni insanlarla tanışmalı, yeni keşifler yapacak..

Hep isteyip te bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa gerçekleştirmeyi denemeli.
her geçen gece ölüme bir gün daha yaklaştığını ve zamanın bir nehir, kendisinin bir sal olup ta, o dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı..

baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler, her akşam aynı can sıkıntısıyla eve giriliyorsa, değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri..

küçücük şeylerle başlamalı belki, örneğin bir kaç durak önce inip servisten otobüsten, yürümeli eve kadar, yüreğine takmalı güneş gözlüklerini gördüğünü hissedebilmeli..

sağlığını kaybedip ölümle yüz yüze gelmeden önce değerli olmalı hayat..!

illa büyük acılar çekmemeli küçük mutlulukları fark etmek için..
başkasının yerine koyabilmeli kendini..

Ağlayan birine gül;   inleyen birine sus dememeli…Ağlayana omuz inleyene çare olabilmeli.Şu adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak duyurmamalı  sevgisiz soysuz kalarak..Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden, derin bir soluk alıp hapset meli kokusunu içine.güneşin doğuşunu sevmeli; arada bir seher yeli okşamalı saçlarını..Karada, yağmurda; sevincine, coşkusuna fırtınada boranda; öfkesine isyanına ortak olabilmeli doğanın..Bir çocuğun ilk adımlarıyla umudu;Bir gencin düşüncelerinde geleceği,bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli..Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi,mutlu etmeden mutlu olmayı beklememeli..Ama küçük ama büyük her hayal kırıklığı, her acı;bir fırsat yaşamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için..Çünkü hiç düşünmemiş ise El vermezsin kimseye kalkması için.Hiç çaresiz almamışsan Dermanı olamazsın dertlerin Ağlamayı bilmiyorsan; neşesizdir kahkahaların.Merhaba denmemiş ise anlamsızdır elvedaların.Ne herkesi düşünmekten kendini, ne kendini düşünmekten herkesi unutmamalı.Bilmeli: çok kısa olduğunu hayatın; hep vermek ya da hep almak için.Sadece anlatacak bir şeyleri olduğunda değil;Söyleyecek bir şey bulamadığın dada dinleyebilmeli.Aklı ve kalbi ile katılabilmeli sohbetlere..Hafızası olmalı insanın;Hiç değilse aynı hataları aynı bahanelerle tekrarlamaması için.Soruları olmalı, yanıtlarını bulmak için bir ömür harcayacak.Dostları olmalı ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak.Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi;Ama kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki;Hakkını verebilsin sevdiklerinin,Zaman bulabilsin bir teşekkür ve bir elveda için.yaşam dedikleri bir sınavsa eğer  asla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten..

Ama…     Herkesi sevemeyeceğin de her şeyi bilemeyeceğini de fark etmeli insan.tıpkı her şeye sahip olamayacağı gibi.. Zamanın ninnisinde uykuya geçirmemeli hayatı…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir